[بنیاد شهید مطهری]✅ فقر اقتصادی چه بر سر یک جامعه میآورد؟

 مصطفى دلشاد تهرانى]⭕️ زشتی و  گزندگی فقر نزد امام علی (ع) در انديشه و سيره امام على(ع) فقر استضعافى ـ و نه سادهزيستى ـ گزندهترين و زشتترين پديده اقتصادى و مايه ننگ زندگى است، چنانكه فرموده است :«الْفَقْرُ الْمَوْتُ الاَْكْبَرُ.»  نهج البلاغه ، حکمت ۱۶۳نادارى مرگ بزرگتر است.جامعهاى كه فقر بر آن حاكم است، جامعه زنده نيست؛ و انسانى كه با فقر دست به گريبان است، گرفتار مرگى بزرگتر و سختتر از مردن و از دنيا رفتن است، زيرا چنين مرگى، يكباره جان آدمى را مىگيرد، ولى فقر، هر روز و هر ساعت، انسان را، و حيثيتِ انسانى او را مىميراند. بنابراين در فقر زيستن، افتخارى نيست، بلكه نشانه نكبت و مايه شقاوت است؛ و از اين روست كه در بيان اميرمؤمنان على(ع) آمده است :«الْقَبْرُ خَيْرٌ مِنَ الْفَقْرِ.»  الکافی ، کلینی ، ج ۸ ، ص ۲۱  در گور رفتن از نادارى بهتر است.نگاه امام على(ع) به نادارى، چنين نگاهى است. آن حضرت چون دعا مىكرد، از فقر به خدا پناه مىبرد، و در ميدان عمل نيز بيشترين كار و تلاش را براى فقرزدايى انجام داد. در دعايى از وى چنين آمده است :«اللّهُمَّ إِنِّي أَعُوذُبِکَ أَنْ أَفْتَقِرَ فِي غِنَاکَ.»  نهج البلاغه ، دعای ۲۱۵خدايا به تو پناه مىبرم از اين كه نادار شوم در بىنيازى تو.و نيز خطاب به حضرت مجتبى(ع) چنين آموخته است :«فَنَعُوذُ بِاللهِ مِنَ الْفَقْرِ.»  جامع الاخبار ، شعیری ، ص ۱۰۶ از نادارى به خدا پناه مىبريم.خداوند به مردمان كم امكانات نبخشيده است تا آنان در نادارى زيست كنند، بلكه اين روابط و مناسبات ستمگرانه، و بىتدبيرىها و بد مديريت كردنهاست كه موجب پيدايش و حاكم شدن فقر مىشود. به بيان امام على(ع) :«سُوءُ التَّدْبِيرِ مِفْت